Aankomst in Zuid-Amerika

De nacht heeft zonet de gloed van de avondschemering opzij gezet wanneer we rond half negen plaatselijke tijd, in de buurt van Buenos Aires moeten zijn. Maar er is alleen donkerte.

Het is een half uurtje later wanneer mijn Argentijnse medepassagier die bij het vliegtuigraampje hangt, me met glinsterende oogjes wijst op de lichtjes.  

Ons vaartuig draait in een grote bocht om de immense stad heen. Wat een gloed, Ontelbare feeërieke lampjes gerangschikt in een geheel van onregelmatige dambordpatronen, flikkeren in een wijdse oppervlakte. Dit is meer dan een stad. "Ja, we hebben veertien miljoen inwoners", zegt de Argentijnse met enige fierheid.

 

Ik ben plots doodmoe als ik via een voor mijn rugzak veel te smalle trap, twee en een halfuur later aankom in een klein en eenvoudig hotelletje nabij het centrum. Rugzaktoeristen lopen er over en aan. Ik snak naar mijn bed. Mijn oor vangt de vele geluiden van de stad op. Wanneer ik me languit op mijn bed leg, spoken duizenden vragen door mijn hoofd heen. In het portaal van Zuid-Amerika ben ik aangekomen. Mijn God, wat zal deze reis me brengen?

Na enkele minuten word ik rustig en val zachtjes aan in slaap.

 

Woensdag 26 januari 2011