Buenos Aires, als een Europese stad?

De ruim drie meter hoge dubbele glazen deur van mijn hotelkamer geeft toegang tot een klein en gezellig balkonnetje boven het voetpad op de straat.  Beide luiken staan al een tijdje op een kier wanneer ik een plastic zak met wat spullen erin, van de grond haal. Luttele seconden later, voor mij eerder een fractie van een seconde, trekken mijn oogleden reflexmatig open. Ik zie een diertje over de vloer spurten, heel beslist in de richting van de kast aan de deur. Maar, wie ben jij toch?, vraag ik me af. Het wezentje loopt op hoge poten als wil het met zijn buik de grond niet raken. Ik loop er achter aan en zie hoe het beschutting zoekt aan de onderrand van de deurstijl waar een opening gaapt in het plamuursel. Het diertje twijfelt, zoekt waar het zich kan verstoppen en ... ,nu herken ik het, het is de - voor mezelf prachtig uitziende - Amerikaanse cucaracha (kakkerlak). Ik plaats mijn rechtervoet tien centimeter voor het grote insekt. Het heeft me begrepen, kijkt naar de onderkant van de deurrand die via een hoge spleet verbinding maakt met de gang. Oeps, mijn medebewoner is vertrokken. Beide zijn we tevreden.

 

De volgende dag stap ik zoals elke morgen 'mijn' Carrefour supermercado binnen. Ik ga er graag, de producten zijn er vers en het is goedkoper dan uit eten gaan.

Het fruit en ook de groenten trekken mijn aandacht. Het is hier als in een Belgische supermarkt, dacht ik de eerste maal. En toch. Uit vier grote bakken kies ik evenveel sinaasappelen. Er zijn dikke en dunne vruchten, maar ze zijn alle van dezelfde soort en ze tonen alle kleine zwarte vlekjes in hun schil. Geen enkele van hen zou in een Belgische bak liggen. De appels, drie bakken vol, zijn vuurrod met gele vlammem, allen van dezelfde variëteit, zo is het ook met het ander fruit en met de groenten. Ik neem twee tomaten als voorheen, ze dragen littekens, ze zijn lekker.

 

Aan de kassa gekomen 'doe ik de file', zoals ze dat hier uitdrukken, tussen rustig ogende Argentijnse vrouwen en mannen. Na een heel tijdje ben ik aan de beurt. De kassierster helpt nog de grote zwaar gebouwde man voor me, ze rept zich allerminst. De gespierde man raapt de in plastic verpakte, dikke lappen rundsvlees doorspekt met vet, samen en legt ze in zijn karretje.

Een opperkassierster, zeker een alfavrouwtje, komt een kijkje nemen bij de collega kassiersters, geeft hen korte richtlijnen en steekt een handje toe waar ze kan. Achteraan kijkt de hier overal op publieke plaatsen aanwezige veiligheidsagent met een blik dat alles Ok, alles veilig, is.

De kassierster helpt me mijn handvol kleine pakjes inpakken.

 

De vijfde dag is het vandaag in deze grootstad. Ik denk nu een eerste indruk te hebben van enkele van de vele typische wijken begrensd door de avenidas, de brede lanen waar zeven, acht of negen rijvakken naast elkaar in dezelfde richting lopen. Maar weet dat dit maar oppervlakte is. Ik wil meer weten en spreek af met Claudia, een historica van opleiding die hier, bij gebrek aan 'beter', in ons hotelletje aan de balie staat.

 

Wordt vervolgd.