naar San José de Uchupiamonas

Na het lange wachten zou ik morgen zaterdag waarschijnlijk toch kunnen vertrekken naar San José, de inheemse gemeenschap in het Madidiwoud. De verplaatsing verloopt over twee dagen. Zaterdag programmeerden we de zes-uur kanotocht van Rurre tot de Chalalán Ecolodge met overnachting ter plaatse. Zondag, na twee uur verder stroomopwaats varen en één uur te voet, wordt in de namiddag de aankomst voorzien in het jungledorp met zijn 120 families.
Deze kennismaking en het verblijf zijn zonder meer een voorrecht. Toeristen komen hier zelden of nooit. Ik kan er naartoe als vrijwilliger om les te geven aan jongeren.
Hierbij komen weer heel wat vragen bij me op. Hoe zullen de contacten verlopen met het hoofd van de gemeenschap, met de schooldirecteur, de leraar biologie, maar veel meer nog. zal ik op dezelfde "golflengte" kunnen geraken als de jongeren van deze besloten gemeenschap, zal ik hen iets kunnen leren?...

Enfin, we zien wel.
Ik zal het jou, beste lezer, wellicht pas achteraf kunnen meedelen. Er staan in het plaatselijke schooltje wel enkele computors opgesteld, en er zou zelfs een internetverbinding zijn maar..., die zou zelden of nooit werken.

Vrijdag 22 april zou ik terug in Rurre zijn om van hieruit naar La Paz te vertrekken om dan van daaruit door te reizen naar Tupiza in het zuiden van Bolivia. Tot over een drietal weken dus... Saludos!
Maar alvorens af te sluiten wil ik jullie nog laten genieten van een paar foto's.

Een termietenwoning of beter een "termietengrootstad" vastgemaakt aan de stam van een boom. Deze "bollen" zijn de verschijningsvorm waarin deze sociale staten hier in het Amazonewoud voorkomen. Het inwendige systeem van gangen en kanalen is opgebouwd uit grondpartikels en uit gekauwd hout dat van elders wordt aangevoerd via zwarte tunnels. Op die manier zien termieten bijna nooit het daglicht. Na  3 à 4 jaar verlaat de koningin de kolonie en trekken de termieten naar een andere plaats waar ze een nieuwe staat zullen bouwen. (zie ook foto 4 van vorig blogbericht) 

Een groep van ruim honderd "Yellow squirrel monkeys" (soort doodshoofdaapjes) trekt bijna dagelijks krijsend door het Madidipark in de buurt van het Chalalánmeer voorbij op zoek naar voedsel en een slaapplaats. We kunnen ze benaderen tot op een twintigtal meter en hoewel ze zeer snel en behendig door de kruinen springen, laat geregeld een jong dier toch toe een foto te nemen.

Soms is ook in Rurre iets interessants te zien. De patio van ons hostalletje krijgt regelmatig het bezoek van een kolibri - niet groter dan een zestal centimeter - die er nectar komt zuigen uit de passiebloemen. De snelheid waarmee hij zich verplaatst van bloem tot bloem is verbazingwekkend. Deze morgen zag ik toevallig dat hij even ging zitten op een electriciteitsdraad. Net goed genoeg voor een fotootje.