9 mrt 2011

Nationaal Park Madidi in het Amazonewoud

Het is drie uur in de namiddag wanneer we bij de Chalalán Ecolodge aankomen. Na een tocht van zes uur over de bredeTuichi-rivier in een smalle en lange boom-boot, voortgestuwd door een bijzonder krachtige Suzuki-buitenboordmotor, klauteren we benieuwd het paadje op naar de lodge. Het wegje dat over twee kilometer blijkt te lopen verdwijnt al snel in het woud. De vochtige warmte is alom present, en met twee rugzakken waarin alle materiaal, heb ik voorlopig niet veel kans te genieten, maar het woud zelf verwelkomt ons door de vele planten glanzend in het zonlicht.
Het pad zelf is geplaveid met dikke, hobbelige keien. Verschillende woudgeluiden zoemen om ons hoofd. Mijn ogen richten zich onwillekeurig naar de vele groepen en soorten mieren op de grond: kleine, grote, zeer grote en ook "giganteas", reuzenmieren, die alléén op stap zijn. Daarnaast ook nog de drukwerkende parasolmieren.
Uiteindelijk komen we aan op een grote open plek met diverse Chalalán hut-woningen ter hooge van een dieper gelegen meer.

Later op de avond wanneer we een nachtwandeling doen en we onwaarschijnlijk veel spinnen tegenkomen, jachtspinnen en gewone spinnen in een web, en een tarantula die nauwelijks uit haar holletje in de grond wenst te komen - pas op dat moment besef ik, dat dit een gezond ecosysteem moet zijn, veel klein grut aan de basis en nog meer planten.

Ook het tochtje net voor ons eerste avondmaal levert resultaat op.
Verkennend lopen we gedrieën op een paadje wanneer onze gids ons plots aanmaant te stoppen en muisstil te zijn. Hij heeft "iets" gehoord, wij niet, ook nu niet. We sluipen zachtjes mee in de aangeduide richting, ja nu horen we ook het geknor in de verte. Het zijn pecaris, witlip-pecaris, ze leven in groep, typisch zuidamerikaanse kleine wilde varkens zeg maar. Hoewel ik zelden bang ben voor dieren in het wild, kruipt de schrik vanuit buik en hoofd me over het lijf. Ik las ooit dat pecaris gevaarlijk kunnen zijn, ze leven in een grote troep van vijftig tot honderd dieren, of meer, en, er zijn hier geen bomen waar je snel in kan klimmen...
Maar ik zeg niks, mijn twee collega's blijken het woord pecari niet eens te kennen. De gids, hoe hij deed weet ik niet, brengt ons al na een paar minuten dicht bij de troep. Pecaris hebben schrik van mensen, zegt hij, en dit klopt inderdaad, zeker en vast voor deze troep. We kunnen enkele dieren hevig zoekend naar noten, goed observeren maar worden vrij snel bedolven onder een geur, een stank die dwars door ons reukslijmvlies prikt tot in ons hoofd, brrrrw. Een klier op de rug van de beren signaleert vanop honderden meters: pas op, wij zijn hier en we zijn met velen. Jaguars blijken regelmatig de strijd met pecaris te verliezen.


Het meer "Lago Chalalán" gezien vanop een hoogte aan de overkant van de ecolodge (niet zichtbaar hier).
De bergketen op de achtergrond vormt de grens van het park in Bolivia. De totale oppervlakte bedraagt ruim  tienduizend vierkante kilometer. 
Het meer ademt zonder meer rust uit, de kaaimannen (zwarte en bril-) die aan de oevers verscholen liggen onder de neerhangende takken, niet te na gesproken.

De kamers van toeristen en personeel bevinden zich in houten lodges waarvan hier eentje zichtbaar. Het dak bestaat uit zorgvuldig geweven tapijten van palmbladeren. Dit houdt quasi  20 jaar stand en wordt dan vervangen.

De hoeveelheid licht die doordringt tot op de bodem van het bos ovrstijgt ale alle verwachtingen. Samen met de overvloedige regen geeft het de kans tot ontwikkeling van een weelde aan plantengroei. Het vele afgestorven materiaal wordt verteerd, mede door het werk van schimmels met hun soms schitterende paddestoelen.

Beeld bij een van de kleinere rivieren die door het park stromen

Onze gids Ricardo bij een Mahonieboom.
Dergelijke dikke mahoniebomen, zaadbomen, zijn zeer dun gezaaid in het woud en hebben een dichtheid van minder dan één per ha, dit is van nature zo. Sinds 1995 mag er wettelijk gezien in het park niet meer gekapt worden. Er zijn momenteel geen aanwijzingen dat dit illegaal toch zou gebeuren.




3 opmerkingen:

  1. Dag Frans,

    Blij dat je in je bootje heelhuids aangekomen bent. Het ziet er ginder fantastisch uit. Dank voor de vele mooie foto's en uitleg. Spinnen .... brrrr, je zou isa haar neusje moeten zien ... ;-)

    hou je haaks !!
    vele groetjes, bart & isa

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn om je nog eens te horen Frans. Geniet van deze onvergetelijke ervaring
    vg
    Eddy

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De locatie ziet er fantastisch uit. Laat je van de sfeer doordringen en blijf het naar ons overbrengen! We genieten (weliswaar op afstand) samen met jou!

    BeantwoordenVerwijderen