Buenos Aires, als een Europese stad?

Ik vraag me af hoe het gesteld is met de sociale voorzieningen in het socialisch-perronistisch land dat Argentina nog altijd is, en heb een gesprek met Claudia.

 

F: Kunnen de Argentijnen hun huisarts betalen?

C: Gezondheidsvoorzieningen zijn gratis voor de Argentijnen, maar ook voor de buitenlanders.

Ik heb enkele jaren geleden een zware operatie ondergaan na een werkongeval. Verschillende protesen werden geplaatst in de linkerarm en het dijbeen. Ik heb geen peso moeten betalen. Door het blijvend letsel dat ik opgelopen heb ben ik deels gehandicapt verklaard omdat ik mijn job als gids niet meer kan uitvoeren. Ik ontvang hiervoor een relevante toelage.

 

F: Kan de modale Argentijn zich een eigen huis of appartement aanschaffen?

C: Een aantal kan dit niet maar de regering heeft enorm geïnvesteerd in de bouw van grote wijken op het platteland waar Argentijnen onder bepaalde voorwaarden een huis kunnen verwerven door afbetaling onder begeleiding.

In Buenos Aires zelf is het totaal anders gesteld. De meeste porteños (inwoners van BA) hebben geen eigen woning. Huizen en appartementsblokken zijn in handen van beter begoeden of van buitenlanders die hier investeerden na de devaluatie van onze munt in 2000.

De porteños willen echter absoluut hier blijven omdat hier veel werkgelegenheid is. 

 

F: Krijgt een gepensioneerde Argentijn voldoende pesos om van te leven?

C: Het basispensioen bedraagt 1200 pesos (=240€) per maand. De beteren ontvangen 2000 pesos. Een gepensioneerde poetsvrouw die ik ken ontvangt 1200 pesos en moet 1200 pesos aan huur betalen. Ze blijft, zij het deeltijds, werken. Gelukkig voor haar gaat ze volledig op in haar werk.

 

F: Ik kom hier overal politie of bewakers tegen tot in de supermarkt toe. Dat geeft toch een veilig gevoel, niet?

C: Aha! (lacht). Het is hier ook nodig! Vanaf het ogenblik dat er ergens géén veiligheidsmensen aanwezig zijn, neemt de kans op een geweldadige overval enorm toe. De polite neemt eigenlijk de onveiligheid weg.

Als een huis hier enkele dagen niet bewoond wordt, wordt het gekraakt, tenzij daar extra voorzieningen tegen zijn.

In bepaalde wijken leven ook ganse families op straat. Meestal zijn het Peruvianen of Bolivianen die hier werk komen zoeken.  Bovendien, het onderwijs is hier gratis...

 

F: Eva Perron, mythe, wereldbekend voortrekster van het socialisme voor de "descamisados" (letterlijk: zij zonder hemd) eind de jaren veertig, begin de jaren vijftig, leeft voort maar lijkt toch niet door alle Argentijnen geliefd?

C. Nee, het is waar dat zij enorm veel gedaan heeft voor bepaalde sociale klassen, ook voor de vrouwen. Ze verzette zich in sterke mate tegen sociaal onrecht. Maar ze was (ze overleed in 1952) controversieel omdat ze heel luxueus leefde en zichzelf wat té graag volgens bepaalde Argentijnen, in de schijnwerpers plaatste. Haar man, ex-president Juan Perron (overleed in 1975) kon op de sympathie van quasi elke Argentijn rekenen.

Overigens leven we "zogezegd" in een socialistisch-perronistisch land. Alle partijen hier noemen zich hier socialisten of perronisten, maar hun gedachtengoeden tekenen, afhankelijk van de naam van de partij, voor extreem links tot extreem rechts. "Socialistisch" is hier een zeer ruim begrip.

De Zuid-Amerikaanse landen hebben trouwens allen de naam een "socialistisch" beleid te voeren, maar dat is enkel een etiket.

 

 

Morgen 1 februari, gaat de reis vanuit deze subtropische zone naar de tropische gordel waarin Bolivia zich bevindt.

Foto's Buenos Aires

Hola todos,
Dag iedereen,

Hierbij een paar foto's deze week genomen in Buenos Aires.
De eerste foto geeft wellicht het meest bekende monument van Buenos Aires weer, de Congreskolom, die gebouwd werd ter gelegenheid van, en symbool staat voor, de onafhankelijkheid van Argentina. Ze staat midden op de zeer brede (>100m) "Avenida de 9 Julio", die refereert naar de datum van de onafhankelijkheid in 1816.

De foto is genomen in loodrechte richting op de avenida ("laan").

De tweede foto is vandaag zondag 30 januari genomem op de Fería San Telmo (Fería betekent beurs, markt), een feestelijk gebeuren dat elke zondag plaats vindt in de wijk San Telmo.
Het dansen van de Tango is een van dé culturele activiteiten bij dergelijke gelegenheden, en in Buenos Aires in het algemeen.
Je ziet een profesioneel danspaar in aktie.

De laatste foto is genomen op een typisch (niet toeristisch) Argentijns feest. "La Fería de los Mataderos":
Feest dat het verleden van de gauchos oproept en teruggaat naar de autentieke Argentijnse tradities en deze in ere wil houden.
Wat ons deze zaterdagavond opviel was de gezellige open sfeer en de grote rijkdom aan folkloristische dansen waar de Argentijnen zich in uitleven.

Veel kijkgenot, Francisco.

Buenos Aires, als een Europese stad?

De ruim drie meter hoge dubbele glazen deur van mijn hotelkamer geeft toegang tot een klein en gezellig balkonnetje boven het voetpad op de straat.  Beide luiken staan al een tijdje op een kier wanneer ik een plastic zak met wat spullen erin, van de grond haal. Luttele seconden later, voor mij eerder een fractie van een seconde, trekken mijn oogleden reflexmatig open. Ik zie een diertje over de vloer spurten, heel beslist in de richting van de kast aan de deur. Maar, wie ben jij toch?, vraag ik me af. Het wezentje loopt op hoge poten als wil het met zijn buik de grond niet raken. Ik loop er achter aan en zie hoe het beschutting zoekt aan de onderrand van de deurstijl waar een opening gaapt in het plamuursel. Het diertje twijfelt, zoekt waar het zich kan verstoppen en ... ,nu herken ik het, het is de - voor mezelf prachtig uitziende - Amerikaanse cucaracha (kakkerlak). Ik plaats mijn rechtervoet tien centimeter voor het grote insekt. Het heeft me begrepen, kijkt naar de onderkant van de deurrand die via een hoge spleet verbinding maakt met de gang. Oeps, mijn medebewoner is vertrokken. Beide zijn we tevreden.

 

De volgende dag stap ik zoals elke morgen 'mijn' Carrefour supermercado binnen. Ik ga er graag, de producten zijn er vers en het is goedkoper dan uit eten gaan.

Het fruit en ook de groenten trekken mijn aandacht. Het is hier als in een Belgische supermarkt, dacht ik de eerste maal. En toch. Uit vier grote bakken kies ik evenveel sinaasappelen. Er zijn dikke en dunne vruchten, maar ze zijn alle van dezelfde soort en ze tonen alle kleine zwarte vlekjes in hun schil. Geen enkele van hen zou in een Belgische bak liggen. De appels, drie bakken vol, zijn vuurrod met gele vlammem, allen van dezelfde variëteit, zo is het ook met het ander fruit en met de groenten. Ik neem twee tomaten als voorheen, ze dragen littekens, ze zijn lekker.

 

Aan de kassa gekomen 'doe ik de file', zoals ze dat hier uitdrukken, tussen rustig ogende Argentijnse vrouwen en mannen. Na een heel tijdje ben ik aan de beurt. De kassierster helpt nog de grote zwaar gebouwde man voor me, ze rept zich allerminst. De gespierde man raapt de in plastic verpakte, dikke lappen rundsvlees doorspekt met vet, samen en legt ze in zijn karretje.

Een opperkassierster, zeker een alfavrouwtje, komt een kijkje nemen bij de collega kassiersters, geeft hen korte richtlijnen en steekt een handje toe waar ze kan. Achteraan kijkt de hier overal op publieke plaatsen aanwezige veiligheidsagent met een blik dat alles Ok, alles veilig, is.

De kassierster helpt me mijn handvol kleine pakjes inpakken.

 

De vijfde dag is het vandaag in deze grootstad. Ik denk nu een eerste indruk te hebben van enkele van de vele typische wijken begrensd door de avenidas, de brede lanen waar zeven, acht of negen rijvakken naast elkaar in dezelfde richting lopen. Maar weet dat dit maar oppervlakte is. Ik wil meer weten en spreek af met Claudia, een historica van opleiding die hier, bij gebrek aan 'beter', in ons hotelletje aan de balie staat.

 

Wordt vervolgd.

 

 

Aankomst in Zuid-Amerika

De nacht heeft zonet de gloed van de avondschemering opzij gezet wanneer we rond half negen plaatselijke tijd, in de buurt van Buenos Aires moeten zijn. Maar er is alleen donkerte.

Het is een half uurtje later wanneer mijn Argentijnse medepassagier die bij het vliegtuigraampje hangt, me met glinsterende oogjes wijst op de lichtjes.  

Ons vaartuig draait in een grote bocht om de immense stad heen. Wat een gloed, Ontelbare feeërieke lampjes gerangschikt in een geheel van onregelmatige dambordpatronen, flikkeren in een wijdse oppervlakte. Dit is meer dan een stad. "Ja, we hebben veertien miljoen inwoners", zegt de Argentijnse met enige fierheid.

 

Ik ben plots doodmoe als ik via een voor mijn rugzak veel te smalle trap, twee en een halfuur later aankom in een klein en eenvoudig hotelletje nabij het centrum. Rugzaktoeristen lopen er over en aan. Ik snak naar mijn bed. Mijn oor vangt de vele geluiden van de stad op. Wanneer ik me languit op mijn bed leg, spoken duizenden vragen door mijn hoofd heen. In het portaal van Zuid-Amerika ben ik aangekomen. Mijn God, wat zal deze reis me brengen?

Na enkele minuten word ik rustig en val zachtjes aan in slaap.

 

Woensdag 26 januari 2011

test

test1