Baltra is de naam van het eilandje centraal in de Galapagos archipel gelegen. Dit kleine eiland fungeert als luchthaven, als aankomst- en vertrekplaats voor de eilandengroep, en had bij ons weten verder niets te bieden.
Het is al middag in de eerste dag van de vijfdagentrip wanneer we er landen. Nog eens twee uur later arriveren we met de luchthavenbus in de miniscule Baltrahaven waar de boot die ons naar vier verschillende eilanden zal brengen, voor anker ligt.
Vanuit de bus lijkt Baltra een dor eiland, van de eerste dag verwacht ik bovendien alleen "verplaatsingen".
Op het ogenblik dat we uit de bus stappen cirkelt een grote donkere vogel laag boven het dok, ja dit is een fregatvogel, en dáár: nog een. Wat een prachtige zwarte zwevers zijn ze, en ze schijnen niet bang te zijn. Ik ben net van deze verrassing bekomen wanneer twee bruine pelikanen landen vlak bij een rubberboot die toeristen komt ophalen. Ook zij zijn maar enkele meters van ons verwijderd. We dalen de betonnen trap af die ons naar de steiger leidt wanneer ik een lavareiger, een endemische (inheemse) soort op de Galapagos, ontdek op een platformpje naast de trap.
Maar de andere toeristen van de groep zijn veeleer gepakt door de zeeleeuwen ("how cute", hoe schattig) die nonchalant liggen te slapen op de balken die de trap ondersteunen.
Van een onthaal gesproken. De dieren verwelkomen ons niet, ze zijn hier gewoon, zij leven hier, wij komen aan in hun huis, in hun biotoop en mensen lijken voor hen gewoon andere wezens die even een blik waard zijn maar verder niks meer. In reisgidsen wordt het gedrag van de Galapagosdieren als "fearless" omschreven, inderdaad deze dieren leven "zonder vrees".
Wat een intrede op dit voor mij op het eerste zicht "onbenullig" eiland.
Met dertien toertisten varen we naar Bachas, het noorden van het dichtbij gelegen Santa Cruz eiland. We stappen hier voor een paar uur uit en opnieuw ben ik onder de indruk van de nabijheid van zeeleguanen, de prachtige krabben, de vissen die we snorkelemd ontdekken, de vogels, de grote roze flamingo's vallen dit keer het meeste op.
Wanneer we de tweede dag aan land gaan op de zuidelijke zijde van het ver afgelegen eiland Genovesa ben ik eerder wat "van de kaart" dan "onder de indruk". Overal, in de struiken, op de grond, vlak naast het wandelpad, zitten grote zeevogels te broeden, te nestelen of gewoon ongegeneerd te rusten tot ze weer het luchtruim kiezen, alsof dit altijd al zo geweest is.
Een paar honderd meter verder bereiken we de noordelijke hoger gelegen kant van het eiland, onder ons liggen kliffen die zich loodrecht in zee storten. Wat daar boven ons zwerkt en flerkt kon ik me niet voorstellen, tienduizenden stormvogels en vele honderden fregatvogels, genten en meeuwen. Het aantal soorten kan je op twee handen tellen, maar de aantallen en de impressie die ze nalaten zijn voor een Europeaan die véél minder gewoon is, meer dan bijzonder.
Ik laat jullie hieronder nog genieten van enkele beelden.
Een Galapagos landleguaan warmt zich op in de ochtendzon.
Het zijn vrij passieve wezens die zoals vele Galapagosdiersoorten geen predators hebben en zich dus geen zorgen hoeven te maken over een mogelijke aanval. Af en toe gaan ze op stap om wat van de cactussen eten. (Z. Plaza)
Op het zuidelijke Plaza eiland groeien de vier á vijf meter hoge Reuzencactusbomen. Naast bepaalde Darwinvinken die hierin rondfladderen zijn er de landleguanen die aan de cactusschijven knabbelen.
De bekende Darwinvinken zijn bijzonder kleine vogeltjes - de meeste half zo groot als een Europese vink - die zeer moeilijk te fotograferen zijn. Niet omdat ze schrik hebben maar omdat ze zo beweeglijk in de struiken rondhuppelen. Het onderscheid tussen de 13 (of 15?) soorten met alle hybriden daar mog eens bovenop, blijkt voor ornithologen een zware klus te zijn. Deze vogel zou een grote grondvrink kunnen zijn. (Santa Cruz)
Heel wat vogelsoorten waaroder Darwinvinken maar ook andere, zijn gebonden aan bepaalde eilanden.
De Bruine pelikaan zie je evenwel nagenoeg overal tussen en op de eilanden opduiken.
Hier een volwassen mannelijke Bruine pelikaan in de vlucht.
Pinguins komen normaal gezien alleen aan de zuidpool of er niet ver vandaan voor.
De kleine Galapagospinguin, een endemische soort, die momenteel slechts bestaat uit een zeer kleine populatie van ruim honderd dieren, is een unieke uitzondering: hij leeft aan de evenaar (Bartholome eiland)
Bruine pelikanen (v) zitten graag in de mangrovestruiken op de uitkijk om dan plots in het water te duiken en een vis samen met een halve emmer water mee op te scheppen. (rode magrove noord Santa Cruz)
Op het Ecuadoriaanse vasteland zag ik een duifje, iets kleiner dan onze tortel, die zeer goed op deze Galapagosduif lijkt.
Dit duifje is net iets mooier en iets anders. Meer dan waarschijnlijk is de galapagossoort afkomstig van het vasteland. Het diertje is voortdurend in de weer om zaadjes van de grond te pikken.
Broedende Nazca gent.
Deze vogels leggen veelal twee eieren met enkele dagen tussen. Ze zijn bekend voor het siblicide-gedrag, gedrag waarbij het tweede jong gedood wordt door het eerste jong kort na het uitkomen. De precieze reden hiervan is niet bekend, maar het is duidelijk dat indien er met het eerste jong iets gebeurt, het ouderpaar nog steeds een jong heeft.
Nazca gent met Grote fregatvogels op de achtergrond, sfeerbeeld.
Op Galapagos komen naast de Nazca, nog twee andere genten voor: het zijn de Roodvoet - en de Blauwvoet gent. Het zijn allen uitstekende vissers die zich als een pijl in het water storten.
Deze Boobies, zoals ze hier genoemd worden, hebben een rare manier van bewegen op het land, wat gek, wat sukkelachtig, het Spaanse woord "bobo" waarvan het Engelse booby is afgeleid, betekent trouwens "clown".
Mannelijke Grote fregatvogel kan een rode gular, een soort rode vliezige ballon, opzetten. In opgeblazen vorm is deze bijna uitsluitend op het land te zien wanneer ze indruk willen maken op vrouwtjes of op mannelijke rivalen.
Broedende vrouwelijke Grote fregatvogel.
Een van dé beelden van Galapagos, zwevende fregatvogels.
De beide fregatvogels, de Prachtige en de Grote, van de Galapagos zouden de vogelsoorten zijn met de grootste vogelspanwijdte in verhouding tot hun gewicht. En inderdaad, deze zwevers met hun grote pluimen hangen en vliegen in de lucht schijnbaar zonder de minste inspanning.
Dit mannetje heeft zoals zoals dat meestal in de vlucht het geval is de gular ontspannen.
Fregatvogels maken van hun talenten gebruik door vissen gevangen door andere zeevogels (in hun bek of krop) in de vlucht te stelen of vissen uit het oppervlaktewater te plukken.
Deze Grote Flamingo's laten zich naderen tot op een 15-tal meter, niet minder.
Ze lopen met een elegantie door de poel, niet te beschrijven...
De zeeleguanen zijn relatief kleine (30 á 40 cm zonder staart) reptielen die goed gelijken op hun broertjes de landleguanen: Ze zitten graag in de gegeven houding te zonnen. Als enige leguanen ter wereld die in de zee leven, eten ze enkel zeewier en krijgen dus heel wat zout binnen. Vandaar het wit op hun kam, het zijn uitgescheiden zoutkristallen. (Z Plaza)
De lavareiger is een andere endemische soort van de Galapagos. De pluimage vormt een uitstekende camoeflage tegen de lavabodems die de eilanden vormen; ook in de mangroves slaagt deze kleine reiger erin gemakkleijk een visje of een krab te verschalken. Ze hebben totaal geen angst voor de mens en broeden op hun eentje in paartjes, dit in tegenstelling tot vele andere reigersoorten die in kolonie leven.
