Met de bus door Peru van noord naar zuid

Na een kort verblijf in de Ecuadoriaanse hoofdstad Quito, een moderne zuidamerikaanse stad waar je de typische kenmerken van Boliviaanse steden als La Paz en Santa Cruz nauwelijks kan in terugvinden, reizen we met de bus door naar La Paz, of... dat was toch de bedoeling. In stopplaats Lima (Peru) aangekomen verneem ik dat er al een week geen doorgang is naar La Paz. Er is een zoveelste "bloqueade", wegsperringen zijn dat als gevolg van stakingen. De eerste minuut voel ik spijt, want ik had graag mijn Boliviaanse vriend Alex teruggezien in La Paz en ook zeker de Salar de Uyuni in zuid Bolivia verkent.
Na even de kaart bekeken te hebben wijzig ik met enige genoegdoening het plan. Ik zal doorreizen naar het noorden van Chili naar San Pedro de Atacama, een stadje dat aan de voet ligt van een vergelijkbare woestijn als de Uyuni-Salar. En vandaar kan verder gereisd worden naar Salta in Argentina, het eerste en wellicht laatste land van deze tocht.

Dit betekent dat ik de volledige Peruaanse kuststrook van noord naar zuid vanachter een raampje in de bus heb kunnen bekijken.
De beelden hieronder zijn zo mogelijk typisch voor de Peruaanse kust (en dus niet voor geheel Peru met zijn overigens prachtige natuur). Ze zijn bijna allemaal genomen in een schokkende en zwiepende bus met vuile ramen en bijgevolg niet van de beste kwaliteit.

Vervoer van producten (hier fruit) met een fietskarretje is in Peruaanse kuststeden sterk ingeburgerd.

Dit was in Boliviaanse steden bv. niet te zien.

Op bepaalde plaatsen, soms honderden meters lang, zie je massa's zwerfvuil langs de weg liggen. Ook in steden en dorpen liggen er hopen vuil samengesmeten in putten van het voetpad. Dit geeft een zeer vuile en verwaarloosde indruk aan buitenlanders maar ook aan een deel van de eigen bevolking die zich wél bewust is van de problematiek.

Grote delen van de hoofdstad en metropool Lima zijn modern ingericht zowel qua urbanisatie, architectuur als sociale voorzieningen (winkels, hospitalen, ....)

Een park met leuke speeltuin bij het centrum van hoofdstad Lima.

Naast de fiets-riskjas nemen gemotoriseerde ricksjas (een motorfiets op twee achterwielen voorzien van een dak en twee plaatsen achterin) veel van het taxi-vervoer voor hun rekening.

 

Beeld van één van de vele Peruaanse nederzettingen langs de kust, eigenlijk geen echt dorp.

Alle kotjes en krotjes lijken opgetrokken zonder veel organisatie of overleg. Een beeld dat evengoed in het arme Bolivia zou kunnen genomen zijn.

Op bepaalde plaatsen is er irrigatie in de droge zanderige kustgronden en groeien er landbouwgewassen die in goede staat lijken te zijn.

Dergelijke barakken zijn geen uitzondering, nee.

Opnieuw een van de weinige plaatsen waar wat landbouw mogelijk was.

Wat veel meer voorkwam zijn enorme kippenbarakken, maar daar heb ik geen foto van.

De laatste honderden kilometers in het zuiden van Peru tot aan de Chileense grens tonen niets dan dorre bodems. Mogelijk kan je dit woestijn noemen maar van enige charme is hier geen sprake.