Van Potosí via de Altiplano naar Oruro de karnavalstad

De degelijk geasfalteerde weg van Potosí (4070 m) naar Oruro (3700 m hoogte) loopt zigzaggend over de Altiplano.
Het landschap toont in de verte een bergketen, de omgeving zelf wordt gestilleerd door hellingen, afdalingen, valleitjes met riviertjes en ruwe dikke graspollen.

Een stopplaats onderweg aan een kleine nederzetting

We zien hier en daar een groepje lama's grazen. Bepaalde dieren zijn fijner gebouwd en lijken op vicugna's, maar volgens mijn Boliviaanse medepassagier zijn het ook gedomesticeerde lama's. Ja, er bestaan vele kruisingen.

Vicugna's evenals guanaco's leven in het wild en zijn zeldzaam. De wol van de vicugna is zeer fijn, en bij aanraking voel je dat ze zeer zacht is en je vingers als het ware streelt.
Het is deze wol die zo gegeerd was door de Inca-stamhoofden en exclusief door hen gebruikt werd.
In de twintigste eeuw hebben stropers massaal dieren afgeslacht om illegale afnemers te bevoorraden die de wol exporteerden. Daardoor liepen in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw de populaties die een totaal van twee miljoen vicugna's telden, terug tot een tienduizendtal dieren.
Door inspanningen van nationale parken in Chili en Bolivia groeiden de populaties opnieuw aan, zijn de prognoses goed, en mogen  inheemse bevolkingsgroepen de wol van de vicugna toch gebruiken en verhandelen evenwel zonder de dieren te doden, dit conform de CITES-regels.

De bewoners van de Andes deden en doen al duizenden jaren beroep op de "kamelen van Zuid-Amerika". Ze verschaffen hen vlees en wol en dienden eertijds ook als lastdieren, nu doen 'camiones' het transport.

De bevolkingsgroepen op de Altiplano leven hoofdzakelijk van de gedomesticeerde lama's en alpaca's, je kan het vlees en hun wol hier dan ook op vele plaatsen kopen.
Lama's zijn dus wat grotere dieren die iets ruwere wol verschaffen. Zij zijn wat robuster dan de alpaca's en kunnen overleven op ruwe en droge graslanden terwijl de alpaca's meer vocht nodig hebben om hun fijnere wol te kunnen produceren.

Oruro
Deze oude mijnstad heeft toerisch niet zoveel te bieden.
Bijzonder is wel dat 90% van de bevolking hier inheems is en tot de Aymara-stam behoort. President Evo Morales komt uit dit gebied en is Aymara. Samen met de Quechuas vormen de Aymara's de beide grootste indianenstammen van Bolivia.

Afgelopen zaterdag kwam ik toevallig terecht op de markt van Oruro, ze beslaat vele straten en is een pareltje van authentieke gebruiken. Verschillende vakjes van het dambord worden gevuld met allerlei kleine kraampjes waar, als je alle kraampjes samentelt, alles te koop is, alles wat je bij ons ook zou vinden in zevenentwintig supermarkten samen, maar dan op geheel andere wijze verpakt. Zo zag ik verschillende kraampjes met tien tot twintig zakken van elk ruim vijftig liter, boordevol gevuld elk met droge pasta-korrels behorend tot minstens acht verschillende pastasoorten. Overigens, het systeem van supermarkten werkt hier niet, er is er wel een vlakbij het centrum, maar er stapt bijna geen enkele Boliviaan binnen.

Typisch nog zijn de fruitstalletjes waar je alle exotisch fruit vindt, en daarnaast de beroemde papa's. Papa's is het woord dat hier gebruikt wordt voor aardappelen. Deze aardappelen hebben meestal een vrij bolronde vorm met een indeuking waarin zich een aantal 'ogen' bevinden. Papa's zijn meestal rood van kleur, maar bepaalde variëteiten zijn heel bleek tot zelfs helemaal wit, deze laatste hebben slechts een doormeter van een drietal centimeter.

Eén feit is wel super-eigen aan Oruro, en dat is Karnaval. Uit heel Bolivia komen mensen hier Karnaval vieren. Dit volksfeest loopt niet enkel over één weekend maar was dit weekend van 12 februari, al gestart, meer dan drie weken vooraf dus.
Zaterdag en zondag genoot ik dan ook een beeje onverwacht en zonder 'vooraf te reserveren' van verschillende parades die zingend en dansend het centrum doortrokken. Hoewel ik helemaal geen karvanalbeest ben, komen deze parades als vrolijk en aangenaam over.
Hierbij een paar foto's.